ไฟล์รูปทั้งหมด โพสสำคัญ กลุ่ม เครื่องมือ สมาชิก สถิติฟอรั่ม

หัวข้อแนะนำ

ตั้งกระทู้ ตอบกลับ
« กลับไปยังรายการ
  • 864เข้าชม
  • 0ตอบกลับ

นิทานความรัก
Avera
ระดับ : เด็กอาชีวะศึกษา
โพสต์
656
เงิน
685
ความดี
143
เครดิต
0
เฉพาะโพสต์แรก เพิ่มเติม ลิงก์โพสนี้  โพสต์เมื่อ: 2011-02-11



มื่อความรักผู้รอนแรมมาไกลแสนไกล ได้เข้ามาอยู่ในเกาะแห่งใหม่และได้พบว่าเกาะนี้ช่างอุดมสมบูรณ์เสียจริง
มีไม้ให้เธอสร้างบ้าน มีอาหารให้กินและมีทุกอย่างที่เธอต้องการ ไม่นาน ไม่นานเธอก็หลงรักเกาะนี้
เธอคิดว่าเกาะ คงรักเธอเช่นกัน ทุก ๆ วัน เธอจะเดินไปที่ริมหาดด้วยหัวใจเบิกบานแล้วหันกลับมาตะโกนบอก
เกาะ ว่า"ฉันรักเธอ" แต่เกาะไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เธอพูดหรอก...เกาะอยู่ใน ฐานะผู้ให้เท่านั้น
แล้ววันหนึ่งความรักก็พบว่าเกาะไม่ได้ให้ทุกอย่างกับเธอคนเดียวเท่านั้น ทั้ง ความรวย ความเห็น แก่ตัว ความ
เศร้า ความสุข ต่างก็ได้รับสิ่งต่างๆจาก เกาะเหมือนๆกัน
"เกาะนี้ช่างสมบูรณ์เสียจริง"ความรวยรำพึง
"ฉันจะกอบโกยให้มากที่สุด"ความเห็นแก่ตัวคิด
ส่วนความสุขไม่คิดอะไรเลยเขามีความสุขกับสิ่งที่ได้รับไปวันๆ
และแล้วความเศร้าก็โคจรมาพบความรัก
"เธอมันโง่...สิ่งที่เธอทำไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอก ดูอย่างฉันสิ ไม่เคยได้ รับความรักจากใคร เลย"
แล้วความเศร้าก็เดินร้องไห้จากไป
ความรักรู้สึกสับสน น่าเสียดายที่เกาะนี้ไม่มีความเข้าใจอาศัยอยู่ด้วย ไม่เช่นนั้นคงมีใครอธิบาย สิ่งต่าง ๆ
ให้ความรักเข้าใจว่าเธอไม่ใช่เจ้าของ เกาะ และเกาะรักเธอไม่ได้ เธอร้องไห้ มีบางสิ่งเกิดขึ้นกับความรัก
เธอได้ ให้กำเนิดความริษยา และความโกรธ สร้างความปั่นป่วนไปทั่วเกาะ สถานการแย่ขึ้นจนถึงขีดสุด
มหันตภัยของ ชาวเกาะก็เกิดขึ้น
"ความเสื่อม" นั่นเอง.... แล้ววันหนึ่งก็มีประกาศไปยังความรู้สึกทั้งหมดว่า เกาะกำลังจะจม
วัฎจักรทั้งหมดก็เวียนอีกครั้ง ไม่มีใครช่วยความรักขึ้นเรือ
แล้วก็มีเงาของใครบางคนพายเรือมาแต่ไกล...เวลานั่นเอง
"มานี่ความรักฉันจะรับคุณไปเอง"
"ไม่...ฉันไม่ไปแล้ว..ฉันจะตายที่นี่...ทำไมเหตุการณ์นี้ต้องเกิด กับฉันอีก..." ความรักพูดทั้งน้ำตา
เวลาถอนหายใจ แล้วตอบว่า
"มันเป็นเช่นนี้เอง ตั้งแต่ก่อนจักรวาลจะเกิดมีเพียงฉันและความว่างเปล่า เท่านั้น ฉันอยู่มานาน รู้เห็นทุกอย่าง
ฉันบอกเธอไม่ได้หรอกว่าทำไม แต่ ฉันบอกเธอไม่ได้ดอกว่าทำไม แต่...ความรักเอ๋ย เธอไม่เคยสังเกตเหรอ
ว่า ความทุกข์คือเงาของเธอ"
ความรักก้มมองเงาของตัวเองแต่เธอไม่สามารถเห็นอะไร
"ฉันไม่ใช่พระเอกของเรื่องหรอกนะ ฉันมีหน้าที่พาเธอไปส่งยังเกาะที่ใกล้ ใกล้ที่สุดเท่านั้น รีบขึ้นมาเถอะฉัน
ต้องไปช่วยคนอื่นอีกเยอะ" ความรักจำใจขึ้นเรือจนมาถึงเกาะ
"แล้วเจอกันเมื่อวันนั้นมาถึง" เวลากล่าว
"แต่ฉันไม่อยากเจอคุณอีก"
"พยายามค้นหาต่อไปเถิดเมื่อเธอกลายเป็นความรักที่แท้เมื่อไรเราจะไม่เจอกันอีก"
"ทำไมหละ"
"เพราะรักแท้อยู่เหนือกาลเวลา"
ว่าแล้วเวลาก็พายเรือจากไป วัฎจักรดำเนินไปตามทางของมัน
Share: Facebook Twitter myspace

บทความที่เกี่ยวข้อง

คำค้นที่เกี่ยวข้อง: ความ รัก
ตอบ อ้างอิง
แจ้งลบขึ้นบนสุด
ตั้งกระทู้ ตอบกลับ
« กลับไปยังรายการ
รายละเอียดไฟล์แนบ
กล่องตอบกลับด่วน
คุณไม่มีสิทธิ์ใช้งานส่วนนี้，กรุณาเข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน
สามารถอัพโหลดไฟล์แนบ สำหรับโพสได้ (ห้ามสแปมเด็ดขาด)